|
|
|
|
Omdat de jongste Cartwright, Mitch van 5, verzot was op honkbal maakten de vader van de jongen, Adam, en diens broers Hoss en Little Joe met de jongen geregeld een trip naar een honkbalwedstrijd. De vader van de drie broers was Ponderosa eigenaar Ben Cartwright en ook hij ging vaak mee.
Op een mooie dag namen de Cartwrights de wagen naar een honkbalstadion. Adam reed en zijn bijrijders waren zijn broers en zoon.
“Papa, hou jij de wedstrijd voor me bij?”, vroeg Mitch.
“Natuurlijk doe ik dat”, antwoordde Adam.
Hij wist dat zijn zoon nog niet kon lezen en schrijven.
In het stadion gingen de Cartwrights op hun vaste plek zitten. Dat was op de eerste rij vlakbij de dug-out van de thuisploeg.
Mitch zat naar het veld te kijken toen hij iets hards voelde. De jongen schreeuwde het uit van de pijn. Adam reageerde direct.
“Kid, wat is er?”, vroeg hij ongerust.
“Mijn teen”, zei Mitch de pijn verbijtend.
De ploeg op het veld kwam ook meteen in actie.
“Mitch, wat is er met je teen?”, vroeg Adam.
“Het doet pijn. Ik zat gewoon te kijken en opeens voelde ik iets hards er tegen komen”, zei de jongen.
“Was dat een bal?”, vroeg Hoss.
Zijn neefje knikte. Ondertussen was iemand van de eerste hulp al gewaarschuwd. Chip Taylor, de speler/catcher die de bal door het net had geslagen, kwam met de bal naar Mitch.
“Hier jongen en beterschap”, zei Chip.
Mitch pakte de bal aan en deed het voorwerp meteen in zijn tas. Adam deed de schoen van zijn zoon uit en ondersteunde het geblesseerde lichaamsdeel. De jonge Cartwright probeerde niet te laten merken dat hij veel pijn had maar dat mislukte.
“Kun je die tenen van jou bewegen?”, vroeg Hoss.
Mitch zei:“Nee.”
“Ik ben bang dat ze gebroken zijn”, zei Adam.
“Mitch, zal ik de wedstrijd dan maar bijhouden?”, vroeg Little Joe.
“Goed”, antwoordde zijn neefje.
Little Joe pakte de tas van zijn neefje en haalde het scoreboek en een pen eruit.
“Als er niet snel een dokter komt heeft hij er zelf eentje nodig”, zei Hoss.
“Dan moet hij wel eerst zelf komen”, reageerde Adam.
Mitch keek naar de verrichtingen van zijn favoriete team, Carson City Diamonds, en probeerde zo de pijn te vergeten.
Pas na lange tijd kwam een medewerker naar de Cartwrights met de mededeling:“De dokter kan u eindelijk zien.”
“Dat werd tijd zeg. Ons neefje zit te wachten en hij heeft enorme pijn”, zei Hoss.
Adam stond op en tilde zijn zoon op. Om hun plaatsen bezet te houden legde Hoss hun jassen op hun stoelen.
“Joe, let jij erop”, zei Adam.
Little Joe knikte.
Adam en Hoss volgden met de geblesseerde Mitch de medewerker die hen bij de dokter bracht.
“Wat is er gebeurd?”, vroeg Doc.
“Een speler was aan het inslaan en opeens werd deze jongen geraakt door een bal. Hij kan zijn tenen niet bewegen”, antwoordde Adam.
De geneesheer bekeek en onderzocht de tenen en kwam tot dezelfde conclusie die Adam al eerder had getrokken.
“Jongen, je tenen zijn gebroken. Ik neem aan dat je de wedstrijd wil zien”, zei Doc.
Mitch knikte.
“Ik zal je voet in een gipsverband zetten en na de wedstrijd moet je direct naar het ziekenhuis voor verdere behandeling. Ook zal ik je wat pijnstillers geven”, zei Doc.
Zo gezegd, zo gedaan.
Mitch mocht absoluut niet lopen en werd daarom door zijn vader gedragen. Hoss liep naast hen en zag opeens een tentje met hotdogs staan. Het water liep meteen bij hem in de mond en zijn maag begon flink te rammelen.
“Mitchy, heb je zin in een hotdog?”, vroeg hij.
“Nee, ik lust er wel twee”, antwoordde zijn neefje.
Hoss vroeg aan de verkoper:“Mag ik 6 hotdogs van u?”
Hij betaalde en kreeg de hotdogs. Mitch kreeg meteen de eerste. Teruglopend naar hun plaatsen had Hoss al 2 hotdogs naar binnen gewerkt.
Little Joe zag zijn broers en neefje komen. Kijkend naar Mitch wist Little Joe meer dan genoeg. Adam en Hoss gingen zitten en Adam hield zijn zoon op zijn schoot.
“Na de wedstrijd moeten we naar het ziekenhuis omdat Mitch zijn tenen heeft gebroken”, zei Adam.
“Dat zal pa niet leuk vinden. We hebben hem immers beloofd zijn kleinzoon heel thuis te brengen”, reageerde Little Joe.
“Ik heb wel een bal erbij”, zei Mitch.
Hij nestelde zich tegen zijn vader aan terwijl zijn geblesseerde voet op de schoot van Hoss rustte.
Toen de wedstrijd eenmaal bezig was vergat Mitch zijn gebroken tenen. Adam en Hoss hielden de jongen in het oog en vooral zijn gebroken tenen.
“Als de wedstrijd over is wachten we met weggaan. Ik denk dat Mitch dat niet erg zal vinden”, zei Adam.
Mitch had zijn zwarte handschoen vast om zo een verkeerd geslagen bal te kunnen vangen.
In de zevende inning sloeg derde honkman Dennis Smith een bal maar die kwam niet in het veld terecht maar precies in de handschoen van de jongste Cartwright.
“Het moet zeker jouw geluksdag zijn”, zei Hoss.
“Hoezo?”, vroeg Mitch.
“Nou, eerst wordt je geraakt door een honkbal en krijg je het ook nog en later vang je er eentje”, antwoordde zijn oom.
“Ik ben gewoon voor het geluk geboren”, reageerde Mitch droog.
Adam kon dat alleen maar bevestigen. Little Joe deed de gevangen bal in de tas van zijn neefje.
Toen het stadion bijna leeg was gingen de Cartwrights pas weg. Little Joe had de schoen van Mitch in de tas gedaan en Adam droeg de jongen. Toen Mitch op de achterbank werd gezet schreeuwde hij het uit van de pijn. Adam gaf de autosleutels aan Hoss en ging met zijn zoon op de achterbank zitten.
“Direct naar het ziekenhuis van Virginia City”, zei Adam toen ze allen waren ingestapt.
In het ziekenhuis werd Mitch direct behandeld door dokter Paul Martin. Adam bleef de hele tijd bij zijn zoon terwijl Hoss en Little Joe in de kantine wachtten.
“Mitch, ik zal je enkel, voet en tenen in het gips zetten. Voorlopig zal jij niet kunnen honkballen. Ook lopen zal moeilijk gaan maar daarvoor krijg je krukken mee”, zei Paul.
Paul bracht de Cartwrights naar de gipskamer en liet daar de enkel, voet en tenen van Mitch in het gips zetten. De jongen vond het erg interessant en liet dat duidelijk merken.
Ben Cartwright zat op de veranda te lezen toen zijn zoons en kleinzoon thuiskwamen. De rancher legde zijn boek neer en liep naar de Mercedes van zijn oudste zoon.
“Zo, had de wedstrijd een verlenging nodig dat jullie zo laat zijn?”, vroeg hij.
“Dat niet maar uw kleinzoon raakte gewond doordat een honkballer een bal sloeg tegen zijn tenen. Na de wedstrijd moesten we naar het ziekenhuis om de jongen in het gips te laten zetten. Zijn enkel, voet en tenen wel te verstaan”, zei Adam.
Hij hielp zijn zoon uit de auto en gaf hem de krukken.
“Hoi opa. Ik werd geraakt door een honkbal en ik kreeg de bal van de catcher. Later ving ik er nog eentje”, zei Mitch opgewonden .
“Volgende keer ga ik mee en dan komen we op tijd thuis”, zei Ben.
Niemand van de Cartwright broers en vooral Mitch zou deze middag en/of wedstrijd nooit meer vergeten.
bravenet.com