|
|
|
|
Het gevecht tijdens de wedstrijd is gebaseerd op een waar gebeurd incident tussen de Nederlandse honkbalclubs Neptunus en HCAW op 8 september 1999. De regels die ze in het verhaal gebruiken zijn gebaseerd op de huidige regels.
Omdat Eddie zijn vader, Blue en ooms hadden aangestoken om te gaan honkballen werd er na enkele dagen spelen en oefenen over niets anders gepraat dan over deze sport.
“Pap, zou het eigenlijk niet leuk zijn als we een team hadden?”, vroeg Eddie op een avond tijdens het eten. De jongens waren gek op honkbal sinds ze het hadden geleerd.
“Ik denk van wel. Maar we moeten dan wel negen man hebben om een team te hebben. Waar denk jij ze vandaan te halen?”, was de vraag van Buck, zijn vader.
De jongen dacht even diep na en antwoordde toen:“Ik doe mee en jij dus dat is al twee. Natuurlijk willen oom Manolito en Blue ook mee doen. Pedro, Joe en de voorman Sam ook. Nu zijn we dus met ……… man.”
Nu stopte Eddie met tellen omdat het niet meer ging. Buck besloot zijn zoon een handje te helpen.
“Oom Mano, Blue Boy, jij en ik zijn vier. Pedro, Joe en Sam zijn drie. Hoeveel is vier en drie?”
Eddie telde op zijn vingers en zei:“Zeven. Dus we moeten er nog twee hebben? Dat lukt wel.”
”Eddie, je vergeet dat het team nog een coach moet hebben. Wie had je daarvoor in gedachten?”, vroeg John toen aan zijn neefje.
De jongen keek hem aan en zei:“U.”
Buck, Manolito en Blue lagen op de grond van het lachen maar John zei serieus:“Ik ben vanaf nu de coach en dat betekent dat jullie moeten doen wat ik zeg.”
“Maar ze moeten toch altijd doen wat u zegt?”, vroeg Eddie verbaasd.
“Dat is wel zo maar ze doen het niet altijd”, was John’s antwoord.
“Jij luistert ook niet altijd naar mij dus dan moet je ook niets over ons zeggen”, reageerde Buck direct.
”Ik ben toch jouw kind?”, vroeg Eddie direct.
Buck zuchtte diep en besloot te zwijgen omdat dat hem het beste leek op dat moment. Ze aten rustig door maar het fundament voor de honkbalploeg van de High Chaparral was in ieder geval gelegd.
Na het eten speelde Eddie nog een poosje buiten met zijn knuppel en ballen. Eddie gooide hem op en sloeg het voorwerp meteen weg. De jonge Cannon waren hier zeer bedreven in ondanks zijn jeugdige leeftijd.
In de tijd dat Eddie buiten was bespraken de overige Cannons hun team.
“Ik vind het best dat jullie een honkbalteam oprichten maar het werk mag er niet onder lijden. Dan is het feest voorbij”, zei John meteen.
“Dat zal niet gebeuren. We kunnen natuurlijk niet elke dag trainen maar dat kleine jochie wel”, zei Buck.
“Ze spelen het zelfs op school in de pauzes. Het valt nog mee dat Eddie met die harde gooikracht van hem nog geen ruit ingegooid heeft”, merkte Manolito op.
“Breng hem niet op ideeën want je weet dat hij letterlijk tot alles in staat is”, zei Buck waarschuwend.
“Van wie zou hij dat toch overgenomen hebben?”, vroeg Blue luchtig.
Iedereen lachte.
Buck kwam naar buiten om zijn zoon naar bed te laten gaan toen Eddie per ongeluk de bal naar zijn vader sloeg.
Buck ving hem en zei:“Je bent uit. Het is tijd voor je bad en daarna naar bed.”
“Het is nog licht en dan kan ik niet in slaap komen”, gaf Eddie als argument.
“Dat zeg je elke avond dus je moet met iets nieuws komen. Morgen moet je weer uitgerust zijn want dan gaan we met de training beginnen”, zei Buck terwijl hij de bal vasthield.
“Goed dan. Kom je straks nog even bij me zitten in bed?”, wilde Eddie weten.
“Dat doe ik toch elke avond?”, vroeg zijn vader op zijn beurt. De jongen knikte en gaf de knuppel aan Buck.
“Papa, hier heb je je soortgenoot”, zei Eddie lachend.
“Erg leuk kid”, zei Buck hoofdschuddend.
De jongen ging vlug naar binnen. Daar zei Eddie tegen iedereen welterusten en gingen ze naar de badkamer.
Toen Buck hem kwam toedekken sliep Eddie allang. Hij wist dat de jongen altijd erg moeilijk naar bed te krijgen was maar als hij er eenmaal in lag sliep Eddie meteen.
Ondertussen had men gehoord dat de Cannons een honkbalteam hadden opgericht. Derek Taylor kwam op een gegeven moment John in Tucson tegen.
“Cannon, ik heb een nieuw bod voor dat stuk land van jou. Zullen we er een honkbalwedstrijd om spelen? Mijn jongens tegen die van jou?”, vroeg hij.
John zei:“Dat is goed.”
“Best maar bereid je team dan wel voor op het feit dat wij gaan winnen”, zei Derek. Hij liep lachend weg.
Sheriff David Clark en deputy Nick Johnson kwamen erbij en de sheriff vroeg:“Wat moest Taylor van jou?”
“Hij daagt ons uit voor een honkbalwedstrijd voor een stuk land dat hij dolgraag wil hebben. Ik heb toegestemd. Willen jullie de scheidsrechters zijn? Eddie zei dat er minstens twee nodig zijn. Eentje bij de thuisplaat en eentje bij het derde honk”, zei de rancher.
De twee gezagsdragers stemden toe.
Buck en Manolito zaten de line-up te bespreken.
Buck zei:“Als we Eddie nu op het 3e honk zetten, dan kan Sam het 1e honk innemen. Joe op de positie van de korte stop en Blue Boy moet dan maar het 2e honk beheren. Jij gaat catchen en ik ben de pitcher.”
“De derde honkman krijgt altijd veel ballen toegegooid. Denk je dat Eddie daar tegen kan?”, vroeg zijn vriend.
“Ik denk van wel”, reageerde Buck.
Hij zweeg even en ging toen door:“Als Eddie op de heuvel staat gooit hij steeds 3 keer drie slag. Bovendien trekt hij dan alle aandacht naar zich toe en dat is ook weer niet goed voor een jongen van zijn leeftijd.”
Ze waren zo verdiept in hun bespreking dat ze niet eens hadden gemerkt dat John en Eddie waren binnengekomen. De rancher kuchte even en knipoogde naar zijn neefje.
“Wie gaf jullie eigenlijk toestemming om te bepalen wie waar speelt?”, vroeg John toen. Buck en Manolito keken elkaar aan en de oudste zei:“We dachten u ermee te kunnen helpen.”
“Ik wist niet eens dat jullie konden denken”, merkte Eddie droog op.
“Erg leuk Eddie. Moeten jullie niet gaan oefenen hoe je moet vangen?”, reageerde Manolito verontwaardigd.
“Als jullie me helpen. Ik moet die wedstrijd niet alleen spelen”, zei zijn neefje.
Ze gingen naar het veld waar de wedstrijd gehouden zou worden. Blue en Sam waren ook meegegaan omdat zij ook in het team zaten.
Naarmate de dag van de wedstrijd dichterbij kwam hield Eddie zich bezig met de organisatie van de verkoop van eten en drinken. Ze waren een goede hulp voor Victoria die druk bezig was met het maken van de vele hotdogs en drinken. Toen Manolito op een middag thuiskwam rook hij de geur van hotdogs al.
Nieuwsgierig kwam hij de keuken binnen maar zijn zus zei:“Manolito, jij krijgt geen hotdog. Hotdogs zijn voor publiek bij de wedstrijd.”
Manolito keek zijn neefje aan en vroeg:”Gaan jullie soms ook nog de verkoop van de kaartjes regelen?”
“Dat hoeft niet meer want het is uitverkocht. Oom John heeft de kaartjes laten maken in de stad. De opbrengst gaat naar het weeshuis”, zei Eddie.
Manolito liep naar zijn neefje, omarmde hem en zei:“Ik ben trots op je dat je dat allemaal regelen.”
“Van wat tante Victoria verkoopt gaat ook alles naar het weeshuis. De kinderen daar hebben haast niets en ik heb hier alles wat ik wil”, zei Eddie.
Het leek aanvankelijk een doodgewone zondagmiddag. Maar dat was het niet voor de Cannons en de rivalen van hen, de Taylors. Op instructies van Eddie had men een honkbalveld aangelegd. De jongen was helemaal door het dolle heen omdat hij dol was op honkbal en er erg goed in was ook ondanks zijn negenjarige leeftijd.
Buck nam hem apart en fluisterde hem toe:“Jij zal erg veel ballen toegegooid krijgen. Ik waarschuw alleen maar.”
“Papa, deze wedstrijd is gewoon een goede oefening voor mij”, antwoordde de jongen.
Buck gaf hem een knipoog en samen liepen ze naar hun team.
Derek Taylor, de coach van de tegenstander, vroeg aan John:“John, dat kleine joch speelt toch niet mee?”
“Waarom niet? Het was overigens zijn idee”, was het antwoord.
“We spelen hem gewoon weg”, smaalde Derek. John reageerde er niet op en liep naar zijn team.
Iedereen in Tucson wist hoe groot de rivaliteit tussen de Cannons en de Taylors was dus men kwam massaal kijken. De wedstrijd was op zondagmiddag en ook het weer werkte goed mee.
“Jongens, dit is onze line-up:
Pitcher : Buck
Catcher : Manolito
Eerste honkman : Sam
Tweede honkman : Blue
Derde honkman : Eddie
Korte stop : Ira
Linksvelder : Joe
Middenvelder : Pedro
Rechtsvelder : Jake.
Hou er rekening mee dat ze erg vuil kunnen spelen en dat zeker zullen doen. Eddie, Derek zei tegen mij dat ze jou gewoon weg gaan spelen dus je bent gewaarschuwd”, zei de rancher die fungeerde als coach.
De jongste van het team dat de naam “High Chaparral Cowboys” droeg knikte.
Derek en David Clark kwamen naar hen toe en David vroeg:“ Zijn jullie klaar?”
“Zo klaar als het maar kan zijn”, antwoordde John.
“De High Chaparral Cowboys zijn eerst de veldploeg”, zei David die de rol van hoofdscheidsrechter toegedeeld had gekregen.
Nick stond bij het derde honk als medescheidsrechter.
Iedereen nam zijn positie in. Hank Taylor, de oudste zoon van Derek was als eerste aan slag. Buck gooide de eerste bal naar Manolito waarbij Hank een slagbeweging maakte.
“Een slag”, zei David. Opnieuw gooide Buck een fastball naar zijn broer en daarna deed hij het opnieuw.
“Hank, je hebt drie slag en dus uit”, zei de sheriff.
De volgende aan slag was Frank Taylor. Maar ook hij kreeg drie slag. Toen was Gary Taylor aan de beurt. Hij keek grimmig zodat Buck hem maar een gemakkelijke bal toewierp. Gary sloeg hem weg maar Eddie ving hem en gooide hem direct naar Sam die het eerste honk bezette.
“Ook Gary is uit. Wisselen”, riep David.
Victoria deed zeer goede zaken met haar hotdogstand. Omdat wijd en zijd bekend was hoe lekker de kok van de High Chaparral kon koken kreeg Victoria heel wat binnen. Nog voordat de wedstrijd goed en wel begonnen was had de Mexicaanse alles al verkocht.
Hank zag Eddie bij het slagperk staan en vroeg spottend:“Knuppel, waar ga je met dat kind heen?”
Eddie antwoordde met:“Met deze kan ik slaan en met jou niet.”
Hij was als eerste aan slag en daarom maakte Hank het hem extra moeilijk. Althans dat had hij gedacht. Maar Eddie zag de eerste bal komen en hij bedacht zich geen moment. De jonge Cannon sloeg de bal meteen ver weg.
“Een homerun”, zei David enigszins geamuseerd.
Door de homerun van Eddie kwamen de High Chaparral Cowboys op voorsprong. De Taylors vonden dit niet leuk en waren duidelijk op wraak uit. Sam was de volgende slagman. Glimlachend liep hij met zijn knuppel naar het slagperk. Gary gooide de bal vlak langs het linkeroor van Sam.
“Moest dat nou?”, riep de voorman van de High Chaparral.
“Mond houden Butler”, gromde Gary.
De volgende bal die hij gooide was zo gemakkelijk dat Sam hem met een harde klap het linkerveld in sloeg. Hierdoor kon Sam het tweede honk bereiken. Hij moest wel een sliding maken om het honk te bereiken. Blue was na Sam aan de beurt. Hij sloeg een honkslag. Toen was het de beurt van Manolito om te slaan. Omdat hij nogal groot en stevig was besloot Gary maar vier ballen te gooien die buiten het slagperk waren. Manolito was de eerste die een vrije loop kreeg. Alle honken waren bezet.
John fluisterde tegen Buck:“Sla een homerun zodat iedereen binnen kan komen.”
“Doe ik”, zei Buck glimlachend.
Eddie stond naast zijn oom om te zien hoe zijn vader speelde. Buck keek naar de pitcher en sloeg de bal zo ver weg dat niemand hem kon pakken. Omdat Buck een grand slam homerun sloeg scoorden Sam, Manolito, Joe en Buck elk een punt waardoor ze in de 1e inning al voorstonden met 5-0.
De High Chaparral Cowboys begonnen het spel steeds leuker te vinden. Vooral toen zij meer punten scoorden en de Taylors niet aan scoren kwamen.
Derek werd zo kwaad dat hij tegen John zei:“Ik eis dat jouw jongste zoon en neefje gediskwalificeerd worden. Ze zijn te jong om te honkballen!”
“Dat is belachelijk. Deze wedstrijd was juist hun idee. Je kunt gewoon niet accepteren dat je team aan het verliezen is. Waarom stop je niet?”, vroeg John kalm.
“Ik zal jou dat niet gunnen”, zei Derek spottend.
Het was in de vijfde inning. De twee teams werden steeds vijandiger tegen elkaar op het veld. Hank rende van het 2e honk naar het derde toen Buck zich omdraaide en de bal naar Eddie gooide om hem uit te tikken.
De kleine jongen tikte hem uit en zei:“Je bent uit.”
Maar Hank duwde hem opzij. Eddie werd hardhandig op de grond gegooid en Hank schopte hem tegen zijn verlamde been. Buck zag wat er gebeurde en rende naar zijn aartsvijand toe. Buck schopte hem tegen zijn been aan en begon toen met hem te vechten. Manolito zorgde voor zijn neefje en droeg hem naar de dug-out.
Bij de dug-out zei Eddie:“Ik mankeer niets oom Mano. Ga papa maar helpen.”
Hierna ging hij zich ook met de vechtpartij bemoeien. Intussen had elke speler zich met de vechtpartij bemoeid en hoewel het eigenlijk niet mocht vond Eddie het toch amusant.
David kwam naar de ranchers toe en zei:“Laten we ze maar uit elkaar houden en de wedstrijd stoppen.”
John en Derek knikten en liepen met de sheriff naar de vechtende troep.
Men stopte pas met vechten toen David een schot loste uit zijn revolver en hij zei:“De wedstrijd is voorbij. De High Chaparral Cowboys winnen, met 9 tegen nul.”
John en Derek haalden hun jongens uit elkaar.
Derek zei kwaad terwijl hij wegliep:“Cannon, jij wint. Ik wil dat land niet eens meer!”
Zijn jongens liepen mee als volgzame lammetjes.
“Het was eigenlijk best leuk om een honkbalwedstrijd te spelen”, zei Blue toen ze weer thuis waren.
“Inderdaad”, antwoordde Manolito.
“Weet je wat ik het leukste vond?”, vroeg Eddie.
“Nou?”, vroeg John glimlachend.
“De knokpartij”, antwoordde zijn neefje.
Iedereen lachte.
“Laat me jullie dan maar meteen vertellen dat het team opgeheven is. Maar we willen jullie wel helpen met jullie honkbalcarrière als jullie dat willen”, zei Buck tegen Eddie. De jongen knikte en bedankte zijn pa door hem een grote knuffel te geven.
bravenet.com